Lees voor

Een onvergetelijke schooltijd

29-11-2011 12:39
0 reacties

UDDEL - Margot Nijhof (van Bokhorst) spoorde met succes de 6e klas op die in 1965 de Lagere School met den Bijbel op ‘t Hof verliet. Als zusje van één van de leerlingen van toen was het erg leuk om te zien hoe 24 leerlingen van toen elkaar weer ontmoetten.

door Geurtje van den Hoek-Vermeer

Na 46 jaar zagen velen elkaar weer. Slechts enkelen wonen nog in Uddel of omgeving. Blikken van herkenning vlogen over en weer. Vriendjes en vriendinnetjes van toen zochten elkaar weer op en begonnen te praten. De jaren vielen weg.

Ze wonen in alle hoeken van Nederland maar velen hebben nog wel een binding met Uddel vanwege familie. Zoals Aartje de Ruiter (meisjesnaam) die met haar ouders, broertjes en zusjes in Stavenisse in Zeeland ging wonen. Toen ik zei: ,,Mer je proat’n nog oarreg goed Uddels”, antwoordde ze: ,,Ik bel nog iedere week met Uddel en dan verleer je ‘t nooit”.

Herinneringen waren er genoeg. Maar meer nog was er, volgens mij, veel belangstelling voor het leven van de ander anno 2011. Meeleven werd gevoeld wanneer iemand de partner had verloren en vreugde over kinderen en kleinkinderen werd gedeeld. Ook de belangstelling voor het maatschappelijk leven van de ander was groot.
Mooie verhalen hoor je op reünies. Verkeringen worden nog weer even in herinnering gebracht. Een enkeling wist ‘het niet meer’ maar er bleek toch wel wat gezoend te zijn achter het fietsenhok. Vogelnestjes in de lessenaar van de meester, een muis in de klas, de meesters Schudi en Bouw, de juffrouwen Dodewaard en Breimer, het kolenhok, het fietsenhok... iedereen wist het nog. En het voorlezen van meester Mouw op vrijdagmiddag uit het boek van Snuf de Hond. ,,En juist als het erg spannend werd knalde hij het boek dicht en zei: ‘volgende week gaan we verder’. Wat schrokken we soms van die klap, zo ingespannen luisterden we. Dat vergeet je nooit. En soms las hij extra voor na goed gedrag. Hij kon prachtig lezen. Verder was hij erg streng en dat was lang niet altijd eerlijk. In onze ogen dan”.

Op vrijdagmiddag kregen de meisjes handwerkles van juffrouw Schoonhoven. ,,Ja, en wuule moss’n dan cijferen”, zo klinkt het (nog steeds) verongelijkt uit de mond van een jongen van toen. ,,Cijferen ! daar hadden we niet altijd zin in”. Zwemles in het koude Uddelermeer: een trauma voor sommigen. Zeker als je mede klasgenoten je moeten ‘helpen’ om je hoofd onder water te doen. Ruzies waren er ook, tussen Margot en Peter Bronkhorst (Bus). ,,Toen ik weer in Uddel kwam wonen dacht ik: ‘En nu kom ik ook nog in die straat te wonen waar die vervelende Peter Bus woont’. Maar ze lachen beiden en weten dat de ruzies van toen bij de kinderjaren hoorden. Liefdes van toen zijn meestal over en gelukkig ook de ruzies.
Het blijven herinneringen aan een onbezorgde schooltijd op een onvergetelijke plek. ,,Dat gun je ieder kind. Wat hebben we daar veel gespeeld op het veld en in het bos. Bedden schudden, huisjes maken, voetballen, plek genoeg”. En veel kattenkwaad uithalen, zo bleek na 46 jaar nog weer.